Gregor Kritidis unterstützt die Solidaritätserklärung für VIO.ME

Gregor Kritidis unterstützt die Solidaritätserklärung für VIO.ME


Foto: Radio Kreta
Solidarität mit Vio.Me
In Griechenland ist die Tradition von Mitbestimmung und Arbeiterselbstverwaltung nur schwach verankert. Aus diesem Grund gibt es trotz einer massiven Pleitewelle seit 2010 nur wenige Übernahmen von Betrieben durch die Belegschaften. Die 2011 besetzte Baustofffabrik Vio.me bei Saloniki, die gegenwärtig unter Arbeiterselbstverwaltung Reinigungsmittel produziert und vertreibt, stellt eine der wenigen Ausnahmen dar. Vio.Me ist ein herausragendes Beispiel dafür, wie der autoritären Krisenpolitik der EU eine demokratische Alternative entgegengesetzt werden kann – eine Alternative, die die wirtschaftlichen Belange der Arbeiterinnen und Arbeiter ebenso berücksichtigt wie die der Konsumenten und die Idee ökologischer Nachhaltigkeit konsequent in die Praxis umsetzt. Vio.Me ist viel mehr als eine selbstverwaltete Fabrik: Vio.Me steht für die konkrete Utopie einer anderen Gesellschaft, die bereits praktischer Kampf für eine andere Wirtschafts- und Gesellschaftsordnung jenseits des Kapitalismus geworden ist. Unterstützen wir die Belegschaft von Vio.Me als ein Beispiel, wie es auch anders geht, nicht nur in Saloniki!
Dr. Gregor Kritidis
Rosa Luxemburg Stiftung Sachsen-Anhalthttp://gskk.eu/?p=3871

Όγδοη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Μέρα όγδοη: Παρ’ όλο που ήταν η μοναδική μέρα ξεκούρασης για όλους όσους συμμετείχαμε στο τουρ των ανακτημένων. Εμείς πήραμε και πάλι τους δρόμους και πήγαμε να δούμε έναν παλιό φίλο της ΒΙΟ.ΜΕ. (που είχαμε γνωρίσει στην Ιταλία πηγαίνοντας εκεί σε εκδήλωση που έγινε στην Πίζα και στη Φλωρεντία). Πρόκειται για το καταλυμένο εργοστάσιο της IMPA (με κατάληψη από το 1996) και τον Eduardo Murua, μόλις λίγες στάσεις μακριά από το μέρος όπου μέναμε και μέσα στον αστικό ιστό .


Εκεί είδαμε τους συνάδελφους να παλεύουν με πολύ παλιά μέσα παραγωγής. Δουλειά τους ήταν η κατεργασία αλουμινίου προς παραγωγή σωληναρίων, φύλλων αλουμινίου και δοχείων φαγητού. Παρά τις δυσκολίες μας είπαν πως πηγαίνουν αρκετά καλά και πως παίρνουν έναν αρκετά καλό μισθό και όλοι τον ίδιο, όπως ισχυρίστηκε ο παραπάνω συνάδελφος. Επίσης μάθαμε ότι οι συγκεκριμένοι ανήκουν σε μια άλλη ομοσπονδία και πολλοί από αυτούς δεν θα συμμετείχαν στην παγκόσμια συνάντηση (πράγμα που προσπαθήσαμε να αλλάξουμε με συζήτηση αλλά δεν τα καταφέραμε).


Ο συγκεκριμένος συνάδελφος ισχυρίστηκε πως η πρακτική της κατάληψης έχει φτάσει σε κάποια όρια και πως από εδώ και πέρα θα πρέπει να περάσουμε σε μια πιο πολιτική διαδικασία με περισσότερη μαζικότητα και αποτελεσματικότητα.
Αυτό που μας έκανε πολύ καλή εντύπωση είναι ότι μέσα στον χώρο του εργοστασίου λειτουργούσε πολιτιστικός σύλλογος, ΚΑΠΗ για τις γερόντισσες και τους γέροντες, πρώην εργαζομένους του εργοστασίου σε ένα κοινό τόπο συνεύρεσης μαζί με άλλους ηλικιωμένους της γειτονιάς, αποθήκη τροφίμων για εργοστάσια που έχουν μέσα κουζίνες και ένα άλλο εγχείρημα, όπου οι εργαζόμενοι που δούλευαν εκεί ανήκαν σε ένα εργοστάσιο που δεν μπόρεσαν να καταλάβουν αλλά η IMPA τους παραχώρησε έναν χώρο για να διακινούν τα προϊόντα τους.


Φύγαμε αφήνοντας υποσχέσεις για πολιτική στήριξη στο μεταξύ μας.


Το ίδιο απόγευμα ήταν η συνέλευση των αυτοδιαχειριζόμενων εγχειρημάτων στο κατειλημμένο ξενοδοχείο BAUEN. Εκεί παρουσιαστήκαν αρκετά ανακτημένα εργοστάσια (όπως από το Μεξικό) αλλά όχι μόνο, έγινε αναφορά σε διαφορά εγχειρήματα εκτός των ανακτημένων (Ουρουγουάη, Βενεζουέλα) και υπήρξε αρκετή συμμετοχή ακτιβιστών και ακαδημαϊκών. Εξέχουσα θέση στους ομιλητές κατείχε ο επίσημος προσκεκλημένος από την Κούβα, ο οποίος υπήρξε πολιτικός κρατούμενος στις φυλακές των ΗΠΑ για 15 ολόκληρα χρόνια με την κατηγορία της κατασκοπίας. Ως πολιτικό πρόσωπο πλέον στη χώρα του παρουσίασε το σχέδιο που επεξεργάζεται το κουβανικό κράτος για τη λειτουργία παραγωγικών συνεταιρισμών κάτω από κρατικό έλεγχο. Ακούστηκαν πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα. Υπήρξαν και δυο τοποθετήσεις από του εργαζόμενους στην ΒΙΟΜΕ, μια για την παρουσίαση του εγχειρήματος και μια για την πρόταση για πολιτική και οικονομική ένωση των ανακτημένων επιχειρήσεων.




Στα λινκ τα σχετικά με την ΒΙΟΜΕ αποσπάσματα:


Τελειώνοντας την συνέλευση μπήκαμε στα λεωφορεία για ένα μαραθώνιο ταξίδι  δέκα και πλέον ωρών για να πάμε προς το ανακτημένο εργοστάσιο υφασμάτων του  Pigue όπου θα συνεχιζόταν για τις τρεις επόμενες μέρες το κύριο μέρος του συνεδρίου.

Erklärung zu VIO.ME, von Lucy Redler und Thies Gleiss*

Vio.Me ist ein gutes Beispiel, wie Arbeiterinnen und Arbeiter in Griechenland die Dinge mutig selbst in die Hand nehmen. Es ragt aus der ansonsten traurigen Entwicklung des politischen Aufbruchs in Griechenland und des Widerstandes gegen die EU- Zwangspolitik heraus. Vio.Me darf nicht untergehen! Wir können von den Erfahrungen der Kolleginnen und Kollegen, die nahe Thessaloniki in einer anerkannten Sozialkooperative biologische Reinigungsmittel herstellen, viel lernen. Mittlerweile blicken  weltweit viele Menschen, die in vergleichbaren Situationen sind,  auf das Beispiel Vio.Me in Griechenland. Wir unterstützen daher den Erhalt der selbst verwalteten Fabrik und hoffen, dass Richter und Politik in Griechenland endlich einlenken und Vio.Me eine Zukunft hat.
Lucy Redler und Thies Gleiss
*Mitglieder des Parteivorstandes der LINKEN, Deutschland.

Erklärung zu VIO.ME, von Margarita Tsomou

Erklärung zu VIO.ME, von Margarita Tsomou*
„Die Initiative der VIOME Mitarbeiter*innen war über all die Jahre der Krise hinweg, ein herausragendes Beispiel für Selbstverwaltung und Solidarität weit über Griechenland hinaus. Es wäre fatal die funktionierende Produktion von Reinigungsmittel samt dem eingegliederten Solidaritätsnetzwerk durch die Zwangsveräußerung zu zerstören. Ich sende allen Kämpfenden viel Kraft zur Erhaltung ihrer Initiative, denn: das Leben der auf VIOME angewiesenen Menschen muss mehr wiegen als die Vermögenseinnahmen eines Einzelnen.
Gratulation für die gute Arbeit und viel Kraft!“
Margarita
*Margarita Tsomou arbeitet als Autorin, Dramaturgin, Kulturschaffende und Kuratorin in Berlin. Für ihre Doktorarbeit erforscht sie die „Repräsentation der Vielen“ im Kontext der griechischen Indignados- Bewegung und ihrer Besetzung des Syntagmaplatzes 2011 in Athen.

Fabio de Masi unterstützt die Solidaritätserklärung für VIO.ME

Fabio de Masi (Mitglied des Europaparlaments, „Die Linke“) hat uns geschrieben:18
„Vio.Me ist ein gutes Beispiel, wie Arbeiterinnen und Arbeiter in Griechenland die Dinge mutig selbst in die Hand nehmen. Wir können von den Erfahrungen der Kolleginnen und Kollegen, die nahe Thessaloniki in einer anerkannten Sozialkooperative biologische Reinigungsmittel herstellen, viel lernen. Ich unterstütze daher den Erhalt der selbst verwalteten Fabrik und hoffe, dass Richter und Politik in Griechenland endlich einlenken und Vio.Me eine Zukunft hat.“

Έβδομη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Επισκεφτήκαμε έναν καταναλωτικό συνεταιρισμό, την Cooperativa  Consol . Τα  χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τους αντίστοιχους συνεταιρισμούς στην Ελλάδα είναι:
1) Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν νομικά να είναι και μέλη του συνεταιρισμού. Βρήκαν όμως έναν τρόπο και δημιούργησαν μια άλλη «εταιρία»  και  προσλαμβάνουν  τυπικά τους εργαζόμενους  από εκεί. Ωστόσο, τα μέλη του συνεταιρισμού συνεχίζουν να προσφέρουν  αρκετή εθελοντική  εργασία, αν και  η βασική τους αρχή είναι η μη χρήση εθελοντισμού. Τα παραδείγματα και η εμπειρία τους  λέει πως οι συνεταιρισμοί που ήταν κατα βάση εθελοντικοί κατέρρευσαν. 
2) Έχουν προϊόντα εμπορικά  αλλά και συνεργατικά. Για να προωθούνται τα συνεργατικά  προϊόντα βάζουν  στις τιμές μικρότερο κέρδος ώστε να μπορούν να είναι ανταγωνιστικά  απέναντι στα εμπορικά .
3)  Προσπαθούν να κατακτήσουν τις  συνειδήσεις των καταναλωτών,  βάζοντας τον προβληματισμό για την χρήση συνεργατικών και πιο ποιοτικών προϊόντων .






Η δεύτερη  επίσκεψη ήταν στον κοινωνικό συνεταιρισμό ανακύκλωσης,  αναπαλαίωσης και πώλησης επίπλων la Huella, ο οποίος στεγάζεται και λειτουργεί από το 2006 μέσα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο, Borda. Μέλη του συνεταιρισμού είναι 10 λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας ως εργαζόμενοι και 15 θεραπευτές καθώς και άλλοι επαγγελματίες (λογιστές, δικηγόροι κλπ) που συνθέτουν μία κοινότητα εργασίας. Διεκδικούν από κοινού το δικαίωμα στην εργασία για τους λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, για τους οποίους δεν υπάρχει δυνατότητα απασχόλησης έξω από το νοσοκομείο. Διεκδικούν ταυτόχρονα ένα καθολικό, δωρεάν σύστημα υγείας ανοιχτό για όλους, με δομές ψυχικής υγείας στη κοινότητα.
Μέσω του συνεταιρισμού επιχειρούν τη σύνδεση με την κοινότητα και την κοινωνική επανένταξη. Συνδέονται με κοινωνικά κινήματα όπου και προσπαθούν να μεταβιβάσουν την εμπειρία τους σε συνδικάτα και άλλους συνεταιρισμούς.  Ο ξεναγός μας, τόνισε ότι εστιάζονται στη διάχυση της γνώσης και πως φοιτητές, όπως ψυχολόγοι, εργοθεραπευτές, μηχανολόγοι κ.α. παίρνουν αλλά και επιστρέφουν γνώση στο συνεταιρισμό. Συνεργάζονται με το πανεπιστήμιο και έχουν συνάψει μία συμφωνία ώστε να καταρρίπτονται οι ιεραρχίες και οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ ειδικών-θεραπευτών-πανεπιστημιακών και ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας προωθώντας σχέσεις ισοτιμίας.









Το βραδύ επισκεφτήκαμε τον σύντροφο Lalo, που ήταν ο πρώτος Αργεντίνος εργάτης που επισκέφτηκε τη ΒΙΟΜΕ πριν 5 χρόνια, σε ένα σπίτι, όπου ψησαμε ένα τεράστιο κομμάτι κρέας με τη συνοδεία κρασιού σε μια τοπική τελετή που γίνεται για την επανασύνδεση παλιών φίλων.  Συζητήσαμε θέματα που αφορούν την τωρινή κατάσταση στα ανακτημένα εργοστάσια, ανταλλάξαμε εμπειρίες και φυσικά τον δεσμεύσαμε ότι θα υπογράψουν το ψήφισμα στήριξης στη ΒΙΟ.ΜΕ οι συνεταιρισμοί με τους οποίους συνδέεται. 

Έκτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

​Η έκτη μέρα συναντήσεων μας με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής αποδείχτηκε πολύ μεγάλη και ενδιαφέρουσα.
Πρώτος μας σταθμός ο τυπογραφικός συνεταιρισμός CHILAVERT. Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους τυπογραφείο που κάτω από καπιταλιστική διαχείριση αριθμούσε περίπου 30 εργαζόμενους. Ήδη από το 1998 το αφεντικό άρχισε να κάνει μια σειρά από παράτυπες περικοπές στους μισθούς μη πληρώνοντας επιδόματα, καθυστερώντας μηνιαίους μισθούς κ.α.​ Έτσι το 2001 όταν η μεγάλη κρίση χτύπησε την οικονομία της Αργεντινής το αφεντικό ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να πληρωθούν τα χρωστούμενα και ότι θα κλείσει το τυπογραφείο. Από τους 30 εργαζόμενους του τυπογραφείου μόνο οι 8 αντέδρασαν. Παρόλα αυτά κατάφεραν να κάνουν κατάληψη στον εργασιακό χώρο και με την βοήθεια της τοπικής λαϊκής συνέλευσης γειτονιάς να ενεργοποιήσουν πάνω από 1000 άτομα να σταθούν αλληλέγγυα δίπλα τους. Εκείνες τις κρίσιμες πρώτες ώρες 200 αλληλέγγυοι δώσαν μάχη σώμα με σώμα στην πόρτα του τυπογραφείου ώστε να μην μπορέσει να μπει μέσα η αστυνομία. Όταν βγήκε η πρώτη δικαστική απόφαση δόθηκε η δυνατότητα στους εργαζόμενους να βρίσκονται εντός του χώρου αλλά να μην επιτρέπεται να παράγουν τίποτε. Για να διασφαλιστεί αυτό ένα περιπολικό εγκαταστάθηκε έξω από το τυπογραφείο ελέγχοντας τι μπαίνει και τι βγαίνει από τον χώρο.
Το εγχείρημα καταφέρνει και υπάρχει ακόμα πιο δυνατό μέχρι και σήμερα (οι εργαζόμενοι από 8 έγιναν 14) και βασικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η σύνδεση με την τοπική κοινωνία,καθώς και με αντίστοιχα εγχειρήματα. Το χρηματικό ποσό για την εκκίνηση της παραγωγής συγκεντρώθηκε πουλώντας υλικά που δεν χρειαζόντουσαν ως α' ύλη στο ανακτημένο εργοστάσιο της IMPA. Με τα  χρήματα αυτά τύπωσαν το πρώτο τους βιβλίο, το οποίο έγραφε για το κίνημα των συνελεύσεων γειτονιάς. Από την πρώτη στιγμή της κατάληψης ήρθαν σε επικοινωνία με άλλες ανακτημένες επιχειρήσεις για να μάθουν τι βήματα πρέπει να ακολουθήσουν την πρώτη κρίσιμη περίοδο. Στη συνέχεια προχώρησαν και στη δικτύωση και συνεργασία με άλλα 22 αυτο-οργανωμένα τυπογραφεία σε όλη την Αργεντινή. Πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι εργαζόμενοι του CHILAVERT έχουν παραχωρήσει μεγάλο χώρο του τυπογραφείου ως πολιτιστικό κέντρο, στο οποίο οργανώνονται εκδηλώσεις με συμμετοχή όλης της γειτονιάς. 


Πέμπτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Η αυτό-οργανωμένη κυριακάτικη ανοιχτή αγορά ήταν ο πιο όμορφος προορισμός στη μέχρι τώρα πορεία μας. Ένα μέρος γεμάτο χρώματα, αρώματα και χαμογελαστούς ανθρώπους.  Η πραμάτεια τους παραδοσιακά χρήσιμα και καλωπιστικά αντικείμενα, βιβλία.
Η ανοιχτή αγορά  EL ADOQUIN ξεκίνησε την δεκαετία του 2000 μετά την μεγάλη κρίση του 2001 που γέμισε η χωρά με ανέργους. Η αυτοδιαχειριζόμενη αγορά έδωσε πολλές μάχες ενάντια στην αστυνομία για να μπορέσει να σταθεροποιηθεί στην γειτονιά. Σε ανάμνηση εκείνης της περιόδου ο τοίχος στον οποίο ξεκινάει η αγορά ονομάζεται «Τοίχος της ανεξαρτησίας».
Πριν 3 χρόνια η λαική αυτοοργανωμένη κοπερατίβα των μικροπωλητών αποφάσισε να επιχειρήσει να επεκταθεί ακόμη βοριότερα καταλαμβάνοντας συνολικά μια έκταση 4 τετραγώνων.  Ακολούθησε μια λυσσαλέα επίθεση της αστυνομίας που αντιμετωπίστηκε όμως με επιτυχία από τους γείτονες και την γενική ομοσπονδία των μικροπωλητων. Η ημέρα που εκδιώχθηκε η αστυνομία γιορτάζεται από τους εργαζόμενους ως η Day-D.
Η γενικη συνομοσπονδϊα των μικροπωλητων CTEP εχει καταφερει να ιδρυσει πανω από 20 διαφορετικούς χώρους σε όλο το Μπουένος Άιρες όπου τα μέλη της παράγουν τα προιόντα της αγοράς που δουλεύει κάθε Κυριακή.



Τέταρτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής.

Περίπου 20 χλμ μακριά από το κέντρο του Μπουένος Άιρες βρίσκεται ο οικοδομικός συνεταιρισμός Autoconstruccion de Vivendas Quilmes.  Μία κολεκτίβα κατασκευής σπιτιών που χτίζονται με τον ιδρώτα των μελών τoy συνεταιρισμών σε μια προσπάθεια να βγουν από τα αδιέξοδα των φτωχογειτονιών του Μπουένος Άιρες. Ο κατασκευαστικός αυτός συνεταιρισμός ιδρύθηκε το 1984 από μια χούφτα ανθρώπων που αγόρασαν με το υστέρημα τους το πρώτο κομμάτι γης. Από τότε πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι καθώς έχουν χτιστεί πάνω από 300 σπίτια και συνεχίζουν να χτίζονται. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν είναι ο εξής: Οι ενδιαφερόμενοι για κατοικία πρέπει να είναι ενήλικες χωρίς δικό τους σπίτι. Εντάσσονται στον συνεταιρισμό και πρέπει να συμπληρώσουν 5000 ώρες εργασίας καθώς και να πληρώσουν ένα συγκεκριμένο ποσό για να τους παραδοθεί ένα σπίτι. Όλα τα σπίτι είναι χτισμένα με βάση ένα σπίτι-πρότυπο ως εκτούτου είναι ίδια. Βεβαίως αργότερα οι νέοι ιδιοκτήτες μπορούν να κάνουν όποιες αλλαγές επιθυμούν με δικά τους έξοδα. Σήμερα ο κατασκευαστικός συνεταιρισμός ξεπερνάει τα 4 οικοδομικά τετράγωνα και εμπεριέχει ένα εργοστάσιο κατασκευής τούβλων, ένα μηχανουργείο-σιδηρουργείο, έναν φούρνο, μια βιοτεχνία κατασκευής ρούχων, ένα μαγαζί με εργαλεία, βιβλιοθήκη, δωμάτιο με υπολογιστές, βρεφονηπιακό σταθμό καθώς και εστιατόριο στο οποίο σιτίζονται κάθε μέρα 170 μικρά παιδιά. Ο συνεταιρισμός λειτουργεί δημοκρατικά και κάθε κατοικία έχει μία ψήφο. Οι άνθρωποι του συνεταιρισμού μας υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη θέρμη και μας άνοιξαν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους σε μια ειλικρινή συζήτηση.  


Τρίτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Ξεκινήσαμε πρωί για να μεταφερθούμε με το λεωφορείο της διοργάνωσης στο χώρο του συνεταιρισμού ανακύκλωσης Reciclando Sueños. Οι «cartoneros» της περιοχής La Matanza του Buenos Aires, οι άνθρωποι δηλαδή που ζουν από τα σκουπίδια αυτής της πόλης, κατάφεραν να οργανωθούν συλλογικά και να στήσουν τη δική τους cooperativa. Στο χώρο που έχουν διαμορφώσει κατάλληλα μεταφέρουν κάθε είδος άχρηστο για τους πολλούς υλικό και το μετατρέπουν σε α΄ ύλη για τη βιομηχανία, σε δομικά υλικά, σε είδη καθημερινής χρήσης και σε οτιδήποτε άλλο χρηστικό μπορεί κανείς να φανταστεί με τη βοήθεια των εντυπωσιακότερων (και ταυτόχρονα απλούστερων) ευρεσιτεχνιών που έχουμε δει ποτέ!!!



Κυνηγημένοι από το κράτος έως το 2007, όπου και κατάφεραν με τον αγώνα τους να αποκτήσουν νόμιμο δικαίωμα στη διαχείριση των σκουπιδιών, οι εργαζόμενοι της Reciclando Sueños δείχνουν τον τρόπο για το πέρασμα σε μια άλλη κοινωνία. Όπως χαρακτηριστικά μας είπε ένας εκ των εργαζομένων: ‘‘Παλαιότερα, όταν δουλεύαμε ατομικά, έβλεπε ο ένας cartonero τον άλλο στο δρόμο και χτυπιόμασταν για το ποιος θα προλάβει να πάρει τα σκουπίδια. Με τον καιρό όμως συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα και αν συνεργαστούμε θα μαζέψουμε περισσότερα και θα βγούμε κερδισμένοι’’.  Βήμα- βήμα οργανώθηκαν, απέκτησαν το δικό τους χώρο, συναρμολόγησαν τα δικά τους μηχανήματα και λειτουργούν μοιραζόμενοι εργασία, εισοδήματα, δικαιώματα, υποχρεώσεις και συγκινήσεις... Ανοιχτό παραμένει, ωστόσο, το ζήτημα της υγιεινής και της ασφάλειας των εργαζομένων παρόλο που, το πέρασμά τους από το ατομικό στο συλλογικό και σε έναν χώρο σχετικά πιο προστατευμένο βελτίωσε τις συνθήκες.


Δεύτερη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Σε  μια προσπάθεια να αντιληφθούμε όσοι και όσες ερχόμαστε από άλλες χώρες το ιστορικό και κοινωνικό τοπίο στο οποίο εμφανίστηκαν οι ανακτημένες επιχειρήσεις στην Αργεντινή, οι ντόπιοι οικοδεσπότες μας επεφύλαξαν σήμερα δύο πολύ σημαντικές επισκέψεις.

Η πρώτη στο ESMA, έναν χώρο μνήμης και ιστορίας, όπου βασανίστηκαν και εξοντώθηκαν περίπου 5000 άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες από την δικτατορία του Βιντέλα. Το ESMA (EX CENTRO CLANDESTINO DE DETENCION, TORTURA Y EXTERMINIO) ένα εμβληματικό κτίριο όχι μακριά από το κέντρο του Μπουένος Άιρες υπήρξε στα χρόνια της δικτατορίας κατα το ήμισυ στρατιωτική σχολή μηχανικών και κατα το ήμισυ ένα από τα απεχθέστερα στρατόπεδα εξόντωσης που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική. Εκεί μεταφερόνταν από τα "πράσινα φάλκον", τα αυτοκίνητα που συμβόλιζαν την συμμαχία του βιομηχανικού κεφαλαίου με τον στρατό, οι αντιφρονούντες όπου μεταβιβάζονταν στα μπουντρούμια του υπογείου. Εκεί, κάτω από φρικτά βασανιστήρια που εμπεριείχαν τις πιο νοσηρές ιδέες των κρατούντων, υπέφεραν χιλιάδες άνθρωποι. Από το υπόγειο μετά από άγνωστο χρονικό διάστημα μεταφερόντουσαν στον δεύτερο όροφο όπου ναρκωνόντουσαν, μεταφέρονταν στο αεροδρόμιο και από εκεί τους οδηγούσαν στον υγρό τάφο χιλιάδων ανθρώπων στον Ατλαντικό ωκεανό.

Ακόμη πιο διαστροφικό ήταν το γεγονός ότι στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο, ανάμεσα στο υπόγειο και τον δεύτερο όροφο, λειτουργούσε ξενοδοχείο όπου διασκέδαζαν αξιωματούχοι της άρχουσας τάξης...

Ακόμη χειρότερα εκεί διοργανώθηκε κι ένα από τα χειρότερα εγκλήματα της Αργεντινικής χούντας. 400 με 500 βρέφη απήχθησαν από τις μητέρες τους, μέσα στο κολαστήριο, και δόθηκαν για υιοθεσία σε στρατιωτικές οικογένειες. 

Οι συγκλονιστικές εικόνες, τα εκπληκτικά στοιχεία και η ξενάγηση των συναγωνιστών μας άφησαν με την αίσθηση της απίστευτης αδικίας και βαναυσότητας που υπέστει το κοινωνικό κίνημα στην Αργεντινή. Ταυτόχρονα μας ήρθε στη σκέψη το ερώτημα γιατί δεν υπάρχει τόπος μνήμης αντίστοιχου βεληνεκούς στην χώρα μας για τα θύματα της "δικής μας" στρατιωτικής χούντας.


Πρώτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Ξεκίνησαν σήμερα Τετάρτη 24/8 οι πρώτες συναντήσεις της αποστολής της ΒΙΟ.ΜΕ με ανακτημένες επιχειρήσεις στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.

Πρώτο πρωινό ραντεβού με τον τυπογραφικό συνεταιρισμό CAMPICHUELO. H πρώην κρατική επιχείρηση που εκτύπωνε μέχρι και το φύλλο της κυβερνήσεως βρέθηκε στην δίνη της νεοφιλελεύθερης επίθεσης την δεκαετία του 90, όταν το 1992 η κυβέρνηση επιχείρησε να την ιδιωτικοποίησει. Η ιδιωτικοποίηση δεν πέρασε καθώς οι εργαζόμενοι κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις και ξεκίνησαν έναν πολύχρονο και δύσκολο αγώνα επιβίωσης. Μετά την επιβολή από το κίνημα κάποιων θετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την εργατική αυτοδιαχείριση το 2010, ο συνεταιρισμός έχει μια σταθερή εμπορική δραστηριότητα και κατόρθωσε να εισάγει στο εγχείρημα και πολλούς νέους συναδέλφους. Σήμερα σε μια προσπάθεια να ανοιχτεί περισσότερο στην κοινωνία εκτός από εξαιρετικά σύνθετες τυπογραφικές εργασίες διενεργεί πολιτιστικά δρώμενα αλλά ταυτόχρονα έχει ιδρύσει και μία κοοπερατίβα που προσφέρει νομικές συμβουλές. Την ίδια στιγμή εργαζόμενοι από τον συνεταιρισμό εργάζονται εθελοντικά σε μία φυλακή προσπαθώντας να απαλύνουν τον πόνο των αποκλεισμένων συνανθρώπων μας.  Όπως θα δείτε και στις παρακάτω φωτογραφίες είναι ένα απόλυτα σύγχρονο τυπογραφείο offset κ ψηφιακών μέσων που δεν στερείται τίποτε από μια σύγχρονη τυπογραφική επιχείρηση εκτός από την εκμετάλλευση και την ιδιοποίηση των κερδών από τα αφεντικά.