Έβδομη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Επισκεφτήκαμε έναν καταναλωτικό συνεταιρισμό, την Cooperativa  Consol . Τα  χαρακτηριστικά που τον διαφοροποιούν από τους αντίστοιχους συνεταιρισμούς στην Ελλάδα είναι:
1) Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν νομικά να είναι και μέλη του συνεταιρισμού. Βρήκαν όμως έναν τρόπο και δημιούργησαν μια άλλη «εταιρία»  και  προσλαμβάνουν  τυπικά τους εργαζόμενους  από εκεί. Ωστόσο, τα μέλη του συνεταιρισμού συνεχίζουν να προσφέρουν  αρκετή εθελοντική  εργασία, αν και  η βασική τους αρχή είναι η μη χρήση εθελοντισμού. Τα παραδείγματα και η εμπειρία τους  λέει πως οι συνεταιρισμοί που ήταν κατα βάση εθελοντικοί κατέρρευσαν. 
2) Έχουν προϊόντα εμπορικά  αλλά και συνεργατικά. Για να προωθούνται τα συνεργατικά  προϊόντα βάζουν  στις τιμές μικρότερο κέρδος ώστε να μπορούν να είναι ανταγωνιστικά  απέναντι στα εμπορικά .
3)  Προσπαθούν να κατακτήσουν τις  συνειδήσεις των καταναλωτών,  βάζοντας τον προβληματισμό για την χρήση συνεργατικών και πιο ποιοτικών προϊόντων .






Η δεύτερη  επίσκεψη ήταν στον κοινωνικό συνεταιρισμό ανακύκλωσης,  αναπαλαίωσης και πώλησης επίπλων la Huella, ο οποίος στεγάζεται και λειτουργεί από το 2006 μέσα στο ψυχιατρικό νοσοκομείο, Borda. Μέλη του συνεταιρισμού είναι 10 λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας ως εργαζόμενοι και 15 θεραπευτές καθώς και άλλοι επαγγελματίες (λογιστές, δικηγόροι κλπ) που συνθέτουν μία κοινότητα εργασίας. Διεκδικούν από κοινού το δικαίωμα στην εργασία για τους λήπτες υπηρεσιών ψυχικής υγείας, για τους οποίους δεν υπάρχει δυνατότητα απασχόλησης έξω από το νοσοκομείο. Διεκδικούν ταυτόχρονα ένα καθολικό, δωρεάν σύστημα υγείας ανοιχτό για όλους, με δομές ψυχικής υγείας στη κοινότητα.
Μέσω του συνεταιρισμού επιχειρούν τη σύνδεση με την κοινότητα και την κοινωνική επανένταξη. Συνδέονται με κοινωνικά κινήματα όπου και προσπαθούν να μεταβιβάσουν την εμπειρία τους σε συνδικάτα και άλλους συνεταιρισμούς.  Ο ξεναγός μας, τόνισε ότι εστιάζονται στη διάχυση της γνώσης και πως φοιτητές, όπως ψυχολόγοι, εργοθεραπευτές, μηχανολόγοι κ.α. παίρνουν αλλά και επιστρέφουν γνώση στο συνεταιρισμό. Συνεργάζονται με το πανεπιστήμιο και έχουν συνάψει μία συμφωνία ώστε να καταρρίπτονται οι ιεραρχίες και οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ ειδικών-θεραπευτών-πανεπιστημιακών και ληπτών υπηρεσιών ψυχικής υγείας προωθώντας σχέσεις ισοτιμίας.









Το βραδύ επισκεφτήκαμε τον σύντροφο Lalo, που ήταν ο πρώτος Αργεντίνος εργάτης που επισκέφτηκε τη ΒΙΟΜΕ πριν 5 χρόνια, σε ένα σπίτι, όπου ψησαμε ένα τεράστιο κομμάτι κρέας με τη συνοδεία κρασιού σε μια τοπική τελετή που γίνεται για την επανασύνδεση παλιών φίλων.  Συζητήσαμε θέματα που αφορούν την τωρινή κατάσταση στα ανακτημένα εργοστάσια, ανταλλάξαμε εμπειρίες και φυσικά τον δεσμεύσαμε ότι θα υπογράψουν το ψήφισμα στήριξης στη ΒΙΟ.ΜΕ οι συνεταιρισμοί με τους οποίους συνδέεται. 

Έκτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

​Η έκτη μέρα συναντήσεων μας με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής αποδείχτηκε πολύ μεγάλη και ενδιαφέρουσα.
Πρώτος μας σταθμός ο τυπογραφικός συνεταιρισμός CHILAVERT. Πρόκειται για ένα μεσαίου μεγέθους τυπογραφείο που κάτω από καπιταλιστική διαχείριση αριθμούσε περίπου 30 εργαζόμενους. Ήδη από το 1998 το αφεντικό άρχισε να κάνει μια σειρά από παράτυπες περικοπές στους μισθούς μη πληρώνοντας επιδόματα, καθυστερώντας μηνιαίους μισθούς κ.α.​ Έτσι το 2001 όταν η μεγάλη κρίση χτύπησε την οικονομία της Αργεντινής το αφεντικό ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να πληρωθούν τα χρωστούμενα και ότι θα κλείσει το τυπογραφείο. Από τους 30 εργαζόμενους του τυπογραφείου μόνο οι 8 αντέδρασαν. Παρόλα αυτά κατάφεραν να κάνουν κατάληψη στον εργασιακό χώρο και με την βοήθεια της τοπικής λαϊκής συνέλευσης γειτονιάς να ενεργοποιήσουν πάνω από 1000 άτομα να σταθούν αλληλέγγυα δίπλα τους. Εκείνες τις κρίσιμες πρώτες ώρες 200 αλληλέγγυοι δώσαν μάχη σώμα με σώμα στην πόρτα του τυπογραφείου ώστε να μην μπορέσει να μπει μέσα η αστυνομία. Όταν βγήκε η πρώτη δικαστική απόφαση δόθηκε η δυνατότητα στους εργαζόμενους να βρίσκονται εντός του χώρου αλλά να μην επιτρέπεται να παράγουν τίποτε. Για να διασφαλιστεί αυτό ένα περιπολικό εγκαταστάθηκε έξω από το τυπογραφείο ελέγχοντας τι μπαίνει και τι βγαίνει από τον χώρο.
Το εγχείρημα καταφέρνει και υπάρχει ακόμα πιο δυνατό μέχρι και σήμερα (οι εργαζόμενοι από 8 έγιναν 14) και βασικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η σύνδεση με την τοπική κοινωνία,καθώς και με αντίστοιχα εγχειρήματα. Το χρηματικό ποσό για την εκκίνηση της παραγωγής συγκεντρώθηκε πουλώντας υλικά που δεν χρειαζόντουσαν ως α' ύλη στο ανακτημένο εργοστάσιο της IMPA. Με τα  χρήματα αυτά τύπωσαν το πρώτο τους βιβλίο, το οποίο έγραφε για το κίνημα των συνελεύσεων γειτονιάς. Από την πρώτη στιγμή της κατάληψης ήρθαν σε επικοινωνία με άλλες ανακτημένες επιχειρήσεις για να μάθουν τι βήματα πρέπει να ακολουθήσουν την πρώτη κρίσιμη περίοδο. Στη συνέχεια προχώρησαν και στη δικτύωση και συνεργασία με άλλα 22 αυτο-οργανωμένα τυπογραφεία σε όλη την Αργεντινή. Πολύ σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι εργαζόμενοι του CHILAVERT έχουν παραχωρήσει μεγάλο χώρο του τυπογραφείου ως πολιτιστικό κέντρο, στο οποίο οργανώνονται εκδηλώσεις με συμμετοχή όλης της γειτονιάς. 


Πέμπτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Η αυτό-οργανωμένη κυριακάτικη ανοιχτή αγορά ήταν ο πιο όμορφος προορισμός στη μέχρι τώρα πορεία μας. Ένα μέρος γεμάτο χρώματα, αρώματα και χαμογελαστούς ανθρώπους.  Η πραμάτεια τους παραδοσιακά χρήσιμα και καλωπιστικά αντικείμενα, βιβλία.
Η ανοιχτή αγορά  EL ADOQUIN ξεκίνησε την δεκαετία του 2000 μετά την μεγάλη κρίση του 2001 που γέμισε η χωρά με ανέργους. Η αυτοδιαχειριζόμενη αγορά έδωσε πολλές μάχες ενάντια στην αστυνομία για να μπορέσει να σταθεροποιηθεί στην γειτονιά. Σε ανάμνηση εκείνης της περιόδου ο τοίχος στον οποίο ξεκινάει η αγορά ονομάζεται «Τοίχος της ανεξαρτησίας».
Πριν 3 χρόνια η λαική αυτοοργανωμένη κοπερατίβα των μικροπωλητών αποφάσισε να επιχειρήσει να επεκταθεί ακόμη βοριότερα καταλαμβάνοντας συνολικά μια έκταση 4 τετραγώνων.  Ακολούθησε μια λυσσαλέα επίθεση της αστυνομίας που αντιμετωπίστηκε όμως με επιτυχία από τους γείτονες και την γενική ομοσπονδία των μικροπωλητων. Η ημέρα που εκδιώχθηκε η αστυνομία γιορτάζεται από τους εργαζόμενους ως η Day-D.
Η γενικη συνομοσπονδϊα των μικροπωλητων CTEP εχει καταφερει να ιδρυσει πανω από 20 διαφορετικούς χώρους σε όλο το Μπουένος Άιρες όπου τα μέλη της παράγουν τα προιόντα της αγοράς που δουλεύει κάθε Κυριακή.



Τέταρτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής.

Περίπου 20 χλμ μακριά από το κέντρο του Μπουένος Άιρες βρίσκεται ο οικοδομικός συνεταιρισμός Autoconstruccion de Vivendas Quilmes.  Μία κολεκτίβα κατασκευής σπιτιών που χτίζονται με τον ιδρώτα των μελών τoy συνεταιρισμών σε μια προσπάθεια να βγουν από τα αδιέξοδα των φτωχογειτονιών του Μπουένος Άιρες. Ο κατασκευαστικός αυτός συνεταιρισμός ιδρύθηκε το 1984 από μια χούφτα ανθρώπων που αγόρασαν με το υστέρημα τους το πρώτο κομμάτι γης. Από τότε πολύ νερό έχει κυλήσει στο αυλάκι καθώς έχουν χτιστεί πάνω από 300 σπίτια και συνεχίζουν να χτίζονται. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούν είναι ο εξής: Οι ενδιαφερόμενοι για κατοικία πρέπει να είναι ενήλικες χωρίς δικό τους σπίτι. Εντάσσονται στον συνεταιρισμό και πρέπει να συμπληρώσουν 5000 ώρες εργασίας καθώς και να πληρώσουν ένα συγκεκριμένο ποσό για να τους παραδοθεί ένα σπίτι. Όλα τα σπίτι είναι χτισμένα με βάση ένα σπίτι-πρότυπο ως εκτούτου είναι ίδια. Βεβαίως αργότερα οι νέοι ιδιοκτήτες μπορούν να κάνουν όποιες αλλαγές επιθυμούν με δικά τους έξοδα. Σήμερα ο κατασκευαστικός συνεταιρισμός ξεπερνάει τα 4 οικοδομικά τετράγωνα και εμπεριέχει ένα εργοστάσιο κατασκευής τούβλων, ένα μηχανουργείο-σιδηρουργείο, έναν φούρνο, μια βιοτεχνία κατασκευής ρούχων, ένα μαγαζί με εργαλεία, βιβλιοθήκη, δωμάτιο με υπολογιστές, βρεφονηπιακό σταθμό καθώς και εστιατόριο στο οποίο σιτίζονται κάθε μέρα 170 μικρά παιδιά. Ο συνεταιρισμός λειτουργεί δημοκρατικά και κάθε κατοικία έχει μία ψήφο. Οι άνθρωποι του συνεταιρισμού μας υποδέχτηκαν με ιδιαίτερη θέρμη και μας άνοιξαν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους σε μια ειλικρινή συζήτηση.  


Τρίτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Ξεκινήσαμε πρωί για να μεταφερθούμε με το λεωφορείο της διοργάνωσης στο χώρο του συνεταιρισμού ανακύκλωσης Reciclando Sueños. Οι «cartoneros» της περιοχής La Matanza του Buenos Aires, οι άνθρωποι δηλαδή που ζουν από τα σκουπίδια αυτής της πόλης, κατάφεραν να οργανωθούν συλλογικά και να στήσουν τη δική τους cooperativa. Στο χώρο που έχουν διαμορφώσει κατάλληλα μεταφέρουν κάθε είδος άχρηστο για τους πολλούς υλικό και το μετατρέπουν σε α΄ ύλη για τη βιομηχανία, σε δομικά υλικά, σε είδη καθημερινής χρήσης και σε οτιδήποτε άλλο χρηστικό μπορεί κανείς να φανταστεί με τη βοήθεια των εντυπωσιακότερων (και ταυτόχρονα απλούστερων) ευρεσιτεχνιών που έχουμε δει ποτέ!!!



Κυνηγημένοι από το κράτος έως το 2007, όπου και κατάφεραν με τον αγώνα τους να αποκτήσουν νόμιμο δικαίωμα στη διαχείριση των σκουπιδιών, οι εργαζόμενοι της Reciclando Sueños δείχνουν τον τρόπο για το πέρασμα σε μια άλλη κοινωνία. Όπως χαρακτηριστικά μας είπε ένας εκ των εργαζομένων: ‘‘Παλαιότερα, όταν δουλεύαμε ατομικά, έβλεπε ο ένας cartonero τον άλλο στο δρόμο και χτυπιόμασταν για το ποιος θα προλάβει να πάρει τα σκουπίδια. Με τον καιρό όμως συνειδητοποιήσαμε ότι δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα και αν συνεργαστούμε θα μαζέψουμε περισσότερα και θα βγούμε κερδισμένοι’’.  Βήμα- βήμα οργανώθηκαν, απέκτησαν το δικό τους χώρο, συναρμολόγησαν τα δικά τους μηχανήματα και λειτουργούν μοιραζόμενοι εργασία, εισοδήματα, δικαιώματα, υποχρεώσεις και συγκινήσεις... Ανοιχτό παραμένει, ωστόσο, το ζήτημα της υγιεινής και της ασφάλειας των εργαζομένων παρόλο που, το πέρασμά τους από το ατομικό στο συλλογικό και σε έναν χώρο σχετικά πιο προστατευμένο βελτίωσε τις συνθήκες.


Δεύτερη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Σε  μια προσπάθεια να αντιληφθούμε όσοι και όσες ερχόμαστε από άλλες χώρες το ιστορικό και κοινωνικό τοπίο στο οποίο εμφανίστηκαν οι ανακτημένες επιχειρήσεις στην Αργεντινή, οι ντόπιοι οικοδεσπότες μας επεφύλαξαν σήμερα δύο πολύ σημαντικές επισκέψεις.

Η πρώτη στο ESMA, έναν χώρο μνήμης και ιστορίας, όπου βασανίστηκαν και εξοντώθηκαν περίπου 5000 άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες από την δικτατορία του Βιντέλα. Το ESMA (EX CENTRO CLANDESTINO DE DETENCION, TORTURA Y EXTERMINIO) ένα εμβληματικό κτίριο όχι μακριά από το κέντρο του Μπουένος Άιρες υπήρξε στα χρόνια της δικτατορίας κατα το ήμισυ στρατιωτική σχολή μηχανικών και κατα το ήμισυ ένα από τα απεχθέστερα στρατόπεδα εξόντωσης που γνώρισε ποτέ η Λατινική Αμερική. Εκεί μεταφερόνταν από τα "πράσινα φάλκον", τα αυτοκίνητα που συμβόλιζαν την συμμαχία του βιομηχανικού κεφαλαίου με τον στρατό, οι αντιφρονούντες όπου μεταβιβάζονταν στα μπουντρούμια του υπογείου. Εκεί, κάτω από φρικτά βασανιστήρια που εμπεριείχαν τις πιο νοσηρές ιδέες των κρατούντων, υπέφεραν χιλιάδες άνθρωποι. Από το υπόγειο μετά από άγνωστο χρονικό διάστημα μεταφερόντουσαν στον δεύτερο όροφο όπου ναρκωνόντουσαν, μεταφέρονταν στο αεροδρόμιο και από εκεί τους οδηγούσαν στον υγρό τάφο χιλιάδων ανθρώπων στον Ατλαντικό ωκεανό.

Ακόμη πιο διαστροφικό ήταν το γεγονός ότι στο ισόγειο και στον πρώτο όροφο, ανάμεσα στο υπόγειο και τον δεύτερο όροφο, λειτουργούσε ξενοδοχείο όπου διασκέδαζαν αξιωματούχοι της άρχουσας τάξης...

Ακόμη χειρότερα εκεί διοργανώθηκε κι ένα από τα χειρότερα εγκλήματα της Αργεντινικής χούντας. 400 με 500 βρέφη απήχθησαν από τις μητέρες τους, μέσα στο κολαστήριο, και δόθηκαν για υιοθεσία σε στρατιωτικές οικογένειες. 

Οι συγκλονιστικές εικόνες, τα εκπληκτικά στοιχεία και η ξενάγηση των συναγωνιστών μας άφησαν με την αίσθηση της απίστευτης αδικίας και βαναυσότητας που υπέστει το κοινωνικό κίνημα στην Αργεντινή. Ταυτόχρονα μας ήρθε στη σκέψη το ερώτημα γιατί δεν υπάρχει τόπος μνήμης αντίστοιχου βεληνεκούς στην χώρα μας για τα θύματα της "δικής μας" στρατιωτικής χούντας.


Πρώτη μέρα συναντήσεων με τις ανακτημένες επιχειρήσεις της Αργεντινής

Ξεκίνησαν σήμερα Τετάρτη 24/8 οι πρώτες συναντήσεις της αποστολής της ΒΙΟ.ΜΕ με ανακτημένες επιχειρήσεις στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής.

Πρώτο πρωινό ραντεβού με τον τυπογραφικό συνεταιρισμό CAMPICHUELO. H πρώην κρατική επιχείρηση που εκτύπωνε μέχρι και το φύλλο της κυβερνήσεως βρέθηκε στην δίνη της νεοφιλελεύθερης επίθεσης την δεκαετία του 90, όταν το 1992 η κυβέρνηση επιχείρησε να την ιδιωτικοποίησει. Η ιδιωτικοποίηση δεν πέρασε καθώς οι εργαζόμενοι κατέλαβαν τις εγκαταστάσεις και ξεκίνησαν έναν πολύχρονο και δύσκολο αγώνα επιβίωσης. Μετά την επιβολή από το κίνημα κάποιων θετικών νομοθετικών ρυθμίσεων για την εργατική αυτοδιαχείριση το 2010, ο συνεταιρισμός έχει μια σταθερή εμπορική δραστηριότητα και κατόρθωσε να εισάγει στο εγχείρημα και πολλούς νέους συναδέλφους. Σήμερα σε μια προσπάθεια να ανοιχτεί περισσότερο στην κοινωνία εκτός από εξαιρετικά σύνθετες τυπογραφικές εργασίες διενεργεί πολιτιστικά δρώμενα αλλά ταυτόχρονα έχει ιδρύσει και μία κοοπερατίβα που προσφέρει νομικές συμβουλές. Την ίδια στιγμή εργαζόμενοι από τον συνεταιρισμό εργάζονται εθελοντικά σε μία φυλακή προσπαθώντας να απαλύνουν τον πόνο των αποκλεισμένων συνανθρώπων μας.  Όπως θα δείτε και στις παρακάτω φωτογραφίες είναι ένα απόλυτα σύγχρονο τυπογραφείο offset κ ψηφιακών μέσων που δεν στερείται τίποτε από μια σύγχρονη τυπογραφική επιχείρηση εκτός από την εκμετάλλευση και την ιδιοποίηση των κερδών από τα αφεντικά.


Anlässlich der Neueinführung unserer Seife im ND-Onlineshop

Neuer Artikel in der Tageszeitung "Neues Deutschland" (von Elisabeth Heinze)

Kampf gegen Insolvenzverwalter

Die griechische Kooperative Vio.Me fordert Unterstützung durch den Staat

Die Seifenprodukte von Vio.Me

»Die Manager wollten uns loswerden«, meint Spiros Sgouras, Mitglied der Kooperative Vio.Me. »Als der Insolvenzverwalter den Gläubigern - mehrheitlich die Arbeiter von Vio.Me - mitteilte, wir sollen alles Stück für Stück veräußern oder das Geschäft ganz aufgeben, haben wir nicht mitgemacht.« Die kämpferischen Beschäftigten, die weder bezahlt noch entlassen wurden, versuchensich seither dem Prozess der Zwangsauflösung zu entziehen.
In der besetzten und selbstverwalteten Fabrik im nordgriechischen Thessaloniki wird die Vio.Me-Bioseife hergestellt, die sich mittlerweile einen Namen gemacht hat. Sie ist als Ausdruck der Solidarität gegenüber dem krisengebeutelten Griechenland bekannt und und im Ausland oft nur schwer zu bekommen. Im nd-Shop ist sie jetzt wieder erhältlich.
Vio.Me war eine der drei Tochterfirmen der Filkeram AG, eines 1961 gegründeten Herstellers für Keramikfliesen, der mit 350 Angestellten zu den wichtigsten Unternehmen der Region zählte und seine Produkte auch in 29 Länder exportierte. Mit der Krise drohte das Aus. 2011 meldete die Eigentümerfamilie Filippou schließlich Konkurs für das Unternehmen an. Die Not machte die Arbeiter erfinderisch: Etwa 30 von ehemals 70 Angestellten am Standort Thessaloniki blieben hartnäckig und nutzen seither die Anlage, um nunmehr die Produktion von ökologischen Reinigungsmitteln voranzutreiben.
Während sich die Arbeiter gegen den Ausverkauf des Fabrikvermögens und ihre Arbeitslosigkeit zur Wehr setzten, gelang ein echter Neustart: Mit der Besetzung und der Umformung des Sortiments gelang es, ein Netz von Verkäufern ohne Zwischenhandel zu etablieren und sich die Produktionsbedingungen anzueignen.
Doch im Insolvenzverfahren sollte die erfolgreiche Tochter in die Abwicklung des Unternehmens hineingezogen werden. Im Zuge der drohenden Versteigerung hat sich der Insolvenzverwalter auf juristischem Weg Zutritt zum Gelände erstritten und kann theoretisch alle beweglichen Gegenstände veräußern. Dies würde auch gespendete Materialien und Hilfsgüter für Flüchtlinge und einer auf dem Gelände eingerichteten Sozialklinik betreffen, in der nicht krankenversicherte Arbeiter behandelt werden. Doch es gibt Widerstand in Thessaloniki: Ein Zutrittsversuch des Insolvenzverwalters konnte verhindert werden. »Aus rechtlicher Sicht und aus politischen Gründen werden wir ihm keinen Eintritt erlauben«, meint Sgouras und fügt hinzu: »Uns ist klar, dass wir als Arbeiter, die sich auf das Gesetz berufen, nicht unbedingt eine Garantie haben.«
Aus diesem Grund hat die Vio.Me-Kooperative erneut eine Onlinepetition gestartet mit dem Anliegen, das vollständige Nutzungsrecht der Fabrikanlage zu erwirken und so seinen Fortbestand zu sichern. Ganz utopisch ist das nicht: Eine Lagerhalle wurde vor sieben Jahren wegen Steuerschulden einbehalten und ist nicht Teil der Insolvenzmasse. Die Arbeiter plädieren daher dafür, zur Tilgung der Schulden der ehemaligen Eigentümer die gesamte Produktionsstätte dem Staat zu übergeben. Dieser könnte das Land dann wieder den Arbeitern übergeben.
Sgouras hält diesen Plan für durchaus realistisch, schließlich »wäre nichts mehr von diesem Ort übrig, wenn es nicht die Besetzung gäbe«. Da ein entsprechender Antrag dem Arbeitsministerium bereits vorliegt und die Regierung in der Vergangenheit eine außergerichtliche Lösung in Aussicht gestellt hatte, soll die Petition im Oktober im Rahmen einer Demonstration nebst Soli-Konzert in Athen übergeben werden.

Συμμετοχή στην αντικυβερνητική διαδήλωση στο Μπουένος Άιρες

Με την ευκαιρία της συμμετοχής της ΒΙΟΜΕ στην έκτη παγκόσμια συνάντηση ανακτημένων επιχειρήσεων, σήμερα, πρώτη μέρα της αποστολής μας στην Αργεντινή, πήραμε μέρος στη μεγάλη αντικυβερνητική διαδήλωση που διοργάνωσαν τα συνδικάτα ενάντια στη φτώχεια και την καταστροφή που σπέρνει άλλη μια κυβέρνηση που υπηρετεί τα συμφέροντα της ολιγαρχίας.

Από τη ΒΙΟΜΕ ως την Αργεντινή, πόλεμος στ' αφεντικά σ' ολάκερη τη γη...


Ακολουθούν λίγες ενδεικτικές φωτογραφίες από την κινητοποίηση.

Άφιξη


Άφιξη της αποστολής της ΒΙΟ.ΜΕ. στο Buenos Aires


Σε λίγη ώρα θα βρεθούμε στο πλευρό των εργαζομένων στην μεγάλη αντικυβερνητική διαδήλωση στην πλατεία Mayo στο Μπουένος Άιρες
Από αύριο Τετάρτη 23/08 ξεκινάει το πρόγραμμα των ξεναγήσεων στις ανακτημένες επιχειρήσεις του Buenos Aires.


Saludos solidarios desde los trabajadores auto –organizados de VIOME

Saludos solidarios desde los trabajadores auto –organizados de VIOME

Nosotros, los trabajadores y los apoyantes (solidarios) de VIOME, os saludamos. Desde un país conocida los últimos muchos años solamente como la tierra de un enorme crisis política y económica, nosotros venimos como parte del “otro lado”. Venimos como parte de la resistencia, parte de varios trabajadores y movimientos sociales, los cuales crecen y luchan todos estos años. Venimos como parte de una sociedad forzada de recordar la realidad horrible del capitalismo, pero por otro lado, de una sociedad impaciente de encontrar caminos y medios de superarse. Así es como nuestro viaje empezó, unos seis años antes. Ese mayo de 2011 fue nuestro punto de inflexión, un punto de partida por todo lo que véis por nosotros, hoy. Compartaremos con vosotros nuestros hitos desde entonces.
Estábamos trabajando en una fábrica de materiales químicos de construcción de alta calidad (adhesivos, constructivos etc). En algún tiempo en el mayo de 2011, los administradores de la empresa maternal del grupo (Philkeram Johnson, industria de cerámicas) se declaró en bancarrota. Estábamos no pagados, frente al terror del paro en una época en que la crisis en Grecia fue a su apogeo y las tasas de desempleo estaban altas en un porcentaje más de 20 grados. Teníamos muchas opciones con múltiples resultados posibles. Pero, a medida que pasan los días y los meses, y estaban tomadas muchas acciones de distintas perspectivas, se hizo profundo que fuimos los únicos que pudimos salvar a nosotros mismos. Pues, la decisión estaba clara, inspirados de ejemplos como Zanon, tomamos la fábrica con intención de utilizarlo como medio de producción. Desde 2013 la fábrica estaba funcionando de nuevo, pero produciendo otros productos, y también con otro proceso de producción. Decidimos, con estructuras de la democracia directa, que los nuevos productos de la fábrica serán productos solidarios de limpieza para el hogar, accesibles (con precio bajo), respetuosos del medio ambiente, hechos de ingredientes naturales, sin uso de productos químicos peligrosos. Al principio parecía difícil, pero decidimos de trabajar en modo muy distinto del pasado. No jefes; el “jefe” fue la asamblea de los trabajadores al inicio de cada día. No expertos; todos lo hicieron todo, aprendiendo habilidades y difundiendo conocimientos. Al fin todos somos iguales.
Esta decisión dio sus frutos, porque al fin podíamos vivirnos a nosotros mismos, e igualmente nuestras familias, vivir una vida digna, hecha de nuestros manos. Poco a poco pero constantemente fue creado un red de solidaridad, apoyándonos en nuestra lucha de ser conocidos al público y distribuir nuestros productos en toda Grecia y en algún momento al extranjero. Pero todo esto no era suficiente, porque somos parte de una sociedad bajo ataque. No podíamos imaginar un futuro, donde fuéramos ausentes, cerrados dentro nuestra fábrica, trabajando, cuando la gente estaba sufriendo. No solo por algún tipo de dilema ético, pero precisamente porque VIOME fue apoyada de, y producía para esta gente. Esto es porque apoyamos y formamos parte de muchos movimientos que aparecieron en los años siguientes. Desde los trabajadores de los públicos medios de comunicación, hasta la lucha de los ciudadanos de los pueblos de Chalkidiki (una región griega, cerca de Salónica) contra la minería de oro, hasta cada lucha en grecia, grande o pequeña. Así se nació la Caravana Solidaria. Una iniciativa de acción y de movimientos, una caravana de gente intentando de unificar todos estos movimientos en un terreno común, de lucha y solidaridad por poder vencer todos juntos. Cada idea e iniciativa debe estar repleta de acciones. Esto es porque, nuestra fábrica recuperada y auto –organizada no era suficiente, tuvimos y tenemos mucho más que dar:
En Grecia de la crisis el cuidado de la salud público fue atacado desde el inicio. Degradación de los servicios de salud, exculción por la mayoría de la gente, y se despegó el costo a las terapias y los medicamentos. Tomamos la iniciativa de co –crear una estructura gratis por el cuidado de salud, dentro de las instalaciones de nuestra fábrica. El Centro de la Salud Obrero está funcionando dentro la fábrica de VIOME desde el jénero de 2016, se refierre a trabajadores y desempleados, con o sin registro de la seguridad social o cubertura, a miembros de uniones o sindicatos obreros, a trabajadores en cooperativas y a centros sociales. Se fue creador por la colaboración y la conexión de dos estructuras de auto –gestión, el Union de Trabajadores de VIOME (UT VIOME) y el Centro Social y Solidario por la Salud de Tesalónica; una colectiva social por el cuidado de la salud, que dispone tratamiento medico y farmacéutico primario a todos los ciudadanos de Tesalónica, excluidos del sistema de la seguridad social, sin ninguna distinción o discriminación. El Centro de la Salud Obrero es una estructura comunitaria; una estructura del cuidado de la salud autónoma, autogestionada, autofinanciada y antiherárquico con el imperativo de la democracia directa. Se funciona con una asamblea general y un equipo médico; y un paso más lejos; los trabajadores de VIOME participan igualmente con los trabajadores de la clínica y comparten un terreno común por poder discutir, intercambiar opiniones y hacer decisiones por un otro modo de tratamiento de los problemas médicos, como una comunidad trabajadora de salud. El Centro de la Salud Obrero practica una Atención Primaria Holística e Integral. Hace hincapié en las cuestiones laborales. Su operación está basada en una percepción por el ser humano como una entidad psicofísica y social y el “paciente” (lo llamamos “llegado” al Centro de la Salud Obrero) como un participante activo en su cuidado de la salud. Con un historial médico integral, intenta conectar todos los aspectos de la vida, e igualmente las condiciones laborales, las relaciones familiares y los contextos sociales, diacrónicamente y sincrónicamente unidos entre ellos como una entidad.
Esta mentalidad establece nuestra filosofía por muchos otros proyectos paralelos que tienen lugar en la fábrica. Solidaridad con los imigrantes y los refugiados se expresó por invitarlos a la fábrica, y dejarlos utilizar las instalaciones para hacerles punto de sus propias asambleas, y punto para reunir y distribuir comida y ropa por ellos. Como siempre indicamos; ocupamos la fábrica por abrirla a la sociedad, por poder beneficiarse la sociedad en su conjunto.
Este viaje no fue sin obstáculos. Al principio, muchos se unieron a la fábrica y se prometieron solidaridad, incluso el Primero Ministro en funciones (antes de ser elegido porsupuesto). Como siempre, lealtad se cuestiona solamente en tiempos de problemas. Esto es cuando muchas promesas se quedan solo palabras. Cuando exigimos soluciones para asegurar que la fábrica continue a funcionar como lo hiziera estos últimos años, no se dio ninguna respuesta de reafirmación. Al inicio el govierno intentó a asustarnos con amenazas de desalojo, y despues se fue el corte del suministro de energía y agua, pero no sucedieron. Entonces tuvo el turno de la sistema judicial, tratando de transformarnos en chivo expiatorio por el resto de los trabajadores de Philkeram Johnson, los cuales no siguieron nuestro camino de recuperar la fábrica. Difundiendo mentiras y calumnias sobre el dinero que la empresa debe a estos compañeros de trabajo, iniciaron una subasta de la propiedad de la fábrica. Todo esto aunque muchos sino todos los bienes de la empresa fueron licuados, y mucha maquinaria de la fábrica era vendida hasta 2014. Pero cada vez que intentaron realizarla, la subasta fue cancelada. Cada vez que nos amenazaron, las amenazas se fallaron. Todo esto porque el movimiento solidario fue cada vez en nuestro lado, luchando con nosotros y asegurando que VIOME permanezca bajo control obrero. Esta es nuestra historia hasta ahora. Una historia en un país que se deteriora salvajemente durante estos últimos años. La gente ve las promesas de los goviernos cambiar porque los goviernos actuan en la misma manera; excluyendo, explotando y oprimiendo los obreros, la juventud y cada uno que necesita ayuda.
Consideramos no ser mesías en esta situación severa, pero soloun parte de la lucha para cambiar esta vida miserable. El capitalismo es nuestro enemigo, el primero y el último culpable por la crisis. No creemos que el problema es defectos de algún govierno, malentendidos dentro los partidos políticos, o que los sindicatos generales son coruptos solamente por falso de sus líderes. Creemos que el falso es al sistema mismo, donde los obreros están explotados por beneficios (del capital), donde los goviernos sirven solo los intereses de sus jefes capitales, donde unos sindicatos han denunciado su vida, sentido y existencia. Nuestro sindicato es de los trabajadores y por los trabajadores. Con democracia directa y con asmbleas muy frecuentas, las cuales nos mantienen vivos y ágiles contra cada tipo de complacencia o tendencia por burocracia. Esta es nuestra perspectiva por no solo como funciona un oficio, o una fábrica, pero también como puede funcionar toda la sociedad. Abiertamente, auto –organizada, con democracia directa y asambleas.
Es un honor por nosotros de participar en el VI encuentro internacional “La economía de los/as trabajadores/as” por muchas razones. Al principio porque el movimiento obrero de Argentina es uno que derrocó muchos goviernos. Tuvo éxito con una batalla feroz en las calles, con barricadas, y más importante con las empresas y cooperativas recuperadas y auto –organizadas. Una lucha que cuenta veinte años y aún se fortalece. Por lo tanto argentina es para nosotros no solo un luz brillante por la historia de lucha, pero también una fuente vasta y valiente de inspiración, conocimiento y solidaridad por cada intento de recuperación y auto –gestión en todo el mundo. Así discutir e intercambiar estos conocimientos ganados duramente de los altibajos de la desafiante lucha obrera es más que una bendición para nosotros, se vuelve en una brújula útil por las días que siguen.
Pero intercambiar el conocimiento sobre las fábricas recuperadas y auto –organizadas no es nuestro único objetivo en este encuentro. Necesitamos construir uniones más estrechas y fuertes con cada vez más trabajadores que deciden recuperar sus empresas y fábricas, con los cuales seguimos una lucha y un camino común. Desde ese punto en adelante se hace aparente que todos nosotros debemos intentar a construir un terreno común y actuar en nivel internacional. Un terreno y acción común en todos los temas internacionales del mivimiento obrero, del movimiento social. Debemos permanecer juntos para luchar contra lo que nos imponen. Debemos luchar juntos, por todo lo que podemos ganar juntos, por cada uno y nuestras comunidades. En nuestra opinión, una acción así unida es la creación de un fondo internacional de solidaridad por todos los intentos de recuperación y auto –organización, de todos los intentos de recuperación y auto –organización. Otra iniciativa que vale la pena considerarla es la provisión de productos entre las empresas recuperadas y auto –gestionadas. El objetivo es de crear un red de ventas que permite, por ejemplo, a VIOME de distribuir en grecia productos de empresas recuperadas y auto –organizadas de todo el mundo, y también los productos de VIOME se pueden distribuirse en todo el mundo. La idea es que este intento podría contribuir no solo para que nuestros productos se estarán encontrados de más gente, pero también para que más gente se aprenden nuestras historias de lucha, nuestros modos de vivir, trabajar y producir sin la existencia (o la necesidad) de jefes o capital; que estamos viviendo de nuestros propios medios. Por último pero no menos importante, todas estas noticias, ideas y luchas necesitan llegar a cualquier lugar en todo el mundo. Esto incorpora la necesidad de anuncios, declaraciones de opinión, y cada tipo de material informativo, traducidos en tantos idiomas para que este mensaje viaje en más lugares que nuestras propias fronteras nacionales nos permiten.
Nuestro movimiento necesita una visión más amplia y una mirada más aguda sobre nuestras victorias y fracasos. En esta perspectiva, creemos que nuestro movimiento debe formar caracteristicas especificas, fuertes y distintos. Vamos a ver cuales pueden ser estas caracteristicas. Al principio creemos mucho que nuestro objetivo es profundo: “apodérase de los medios de producción. Funciónalos en la auto –gestión de los trabajadores mismos. Produzca por las necesidades de la comunidad, no las necesidades del capital y de la clase alta. Da un paso adelante por una total auto –gestión social de la comunidad.” Todo esto puede ser logrado solo cuando el punto de mira de nuestras armas apunta al sistema capitalista en su entidad. Pues luchamos en una lucha anti –capitalista. Por esto ya reconocemos la recuperación de fábricas y empresas no como un procedimiento paralelo con el mercado capitalista, pero como un paso a un movimiento más amplio contra el mercado capitalista. Porque si no aplastamos los llamados “leyes del mercado”, tarde o temprano los “leyes del mercado” van a aplastarnos. No somos solos en esta lucha. Luchamos al lado de cada trabajadora, cada desempleado, cada grupo explotado de nuestros paises. Con las empresas y cooperativas recuperadas y auto –organizadas pretendemos llegar a ser parte del cuadro más grande. Un cuadro de un movimiento social fuerte por la transformación radical de toda sociedad. Por esto estamos con las demandas justas de los explotados, por esto luchamos con ellos, porque somos los mismos y no distintos, la misma gente, los explotados del mundo.
Luchamos por las estructuras que nuestro movimiento construye. Estructuras donde la única democracia que existe, es una democracia directa y vasta, la cual entiende el espacio como un esquema horizontal, y no una jerarquia vertical. Pero la democracia directa no es suficiente. En cada lucha intentamos lograr la mayor independencia y autonomía posible de estructuras que hablan en nombre de los trabajadores, pero en realidad quieren esclavizarlos más. Conocemos sus nombres, los nombres de la burocracia sindical y de los partidos del sistema.
En conclusión, esperamos y trabajaremos que este encuentro con los encuentros locales y regionales se convertiran en respiración de aire fresco por cada lucha de trabajadores auto –organizados en cada país del mundo. Hemos llegado muy lejos, hemos abrido caminos por nuestras comunidades, desde aquí, desde ahora, vamos a hacer estos pasos necesarios para que la victoria final se acerca. Porque ya hemos vencido algo precioso, algo que no se da por hecho. Hemos transformado nuestros trabajos de un doloroso recuerdo de la asalariada, a un punto de encuentro de solidaridad, de lucha desafiante y de fidelidad a un futuro mejor. Pues, vamos a transformar el mundo entero, de un lugar de pesadillas de explotación, a un lugar de libertad.
¡Venceremos!


Greetings from the self-organized workers of Viome

The message below will be printed and destributed at our visits at the revuparated companys during our Visit to Argentina

Greetings from the self-organized workers of Viome
We the workers and supporters of VIOME salute you. From a country known for the last many years only as a land of vast political and economic crisis, we come as a part of the "other side". As a part of the resistance, a part of the various workers and social movements that grew and struggle all these years. As a part of a society forced to remember the gruesome reality of capitalism but on the other hand, a society eager to find ways and means to overcome. That is how our journey began some six years before. That May of 2011 was our turning point, a starting point for what you see of us today. Let us share with you our milestones from then.
We worked in a chemical industry producing high-quality building materials (building adhesive etc). Sometime in May 2011, the managers of the mother company of the group (Philkeram Johnson, a ceramics industry) filed for bankruptcy. We were left unpaid, facing the terror of unemployment when the crisis in Greece was at its peak, and unemployment rates were high (+20%). We ware offered many options with multiple possible outcomes. But as the days and months past and many actions from different perspectives were taken, it was made profound that we ourselves could be our only saviors. So the decision was clear, inspired by paradigms as Zanon, we took over the factory. And by 2013 the factory was working again, but not producing the same products as before, not even in the same way. We decided through structures of social control and direct democracy that the new solidarity product of the factory would be household cleaning products, affordable, eco friendly, made from natural ingredients without dangerous chemicals. At first it seemed difficult but we decided to work in very different way than before. No bosses, the "boss" was the daily workers assembly. No experts, everyone learning each ocher's skills and spreading knowledge. We are all equal after all.
This decision paid off, because we could at last financially support ourselves and our families, live a life of dignity made by our own hands. Slowly but steady a solidarity network was created helping the message of our struggle to spread and distributing our products all over Greece and at many times abroad. But that was not enough, we are a part of a society under attack. We could not see a future where we were absent, closed in our factory working when the popular families are suffering. Not only out of some kind of ethical dilemma but because VIOME was supported by the people and produced for the people. That's why we supported and became part of many social movements that appeared in the years coming. From the workers at the shutdown public media, to the struggle of the citizens of Chalkidiki against gold mining, to every big and small struggle in Greece. That's how the Solidarity Caravan was born. An initiative of action and mobilization, a caravan of people trying to unite all those social movements on a common ground of struggle and solidarity so that we can all win together. Every idea and initiative must be backed up with actions. That is why our recuperated, self-organized factory was not enough, we had and have more to give:
In the Greece of crisis healthcare was one of the first to get hit. Degradation in the quality of health services, exclusion of the majority of people and both medicine and therapy costs sky-rocketed. So, we took the initiative and we went through a co-creation of a free healthcare structure inside VIO.ME’s factory; one more intent to connect the VIO.ME recuperated factory to the society and the society to the factory. Workers’ Medical Center is operating in VIO.MEs’ factory from January 2016, referring to workers and unemployed, with or without social security registration or coverage, to members of workers unions’, workers run cooperatives and social centers. It was created through the connection and collaboration between two self-managed ventures, SE VIO.ME and the Solidarity Social Medical Center of Thessaloniki; a social health care collective, that provides primary medical and pharmaceutical treatment to all the city residents, excluded from the social security system, without any distinctions and discriminations. The Workers Medical Center is a community venture; an autonomous, self-managed, self-funded and anti-hierarchical healthcare structure with the imperative of direct democracy. It operates through a general assembly and a Health Team; and a step further; the SE VIO.ME workers participate equally, with the healthcare profecionals and share a common ground to discuss, exchange opinions and decisions making for another way of treatment of health issues, as a working community for health. The Workers Medical Center practices Primary Holistic and Integrative Health Care. It gives emphasis to occupational issues. It’s operation is based on the perception of the human being as a psycho-physical-social unity and the patient” (called “incomer” at the Workers Medical Center), as an active participant in his/her health care provision. Through a holistic medical history, attempts to connect all the aspects of life, as well as the working conditions, family relations and social contexts, diachronically and synchronically between them, as a whole.
Solidarity to the immigrants and refugees was expressed by providing parts of the factory to make it a redistribution point. A point where food, medicine and hygiene items, clothing, etc can be brought from solidarity networks, managed and distributed to who and where there is a need. As we always point out, we took over the factory to open it to the society, so society as a whole can be benefited.
This journey was not without obstacles. Many flocked to the factory and pledged solidarity, even the acting Prime Minister (before he was elected of course). As always, commitment is challenged only in times of trouble. That is when many promises remained just words. When we demanded solutions to assure that the factory will remain a production site, as it does these last years, no re-assuring answer was given. Governments tried to scare us through eviction threats, then came the cutting off of power and water supply. The judicial system had its turn on us, trying to transform us to a scapegoat for the other workers of Philkeram Johnson that did not follow our path of recuperating the factory. Spreading lies and slander about the money the company owed to these fellow workers, they initiated a liquidation of the company’s land and buildings property as a whole. Piece by piece, most of the assets of the company were liquidated and many of the factory machinery was sold till 2014. But anytime they tried to auction the VIOME factory we managed to cancel it. Anytime they threatened us, their threats failed. All because of the solidarity movement which in every step was by our side, fighting with us and re-assuring that VIOME will remain under workers control. That is our story till now. A story in a country savagely deteriorating. A population seeing governments promise change but act in the same manner, excluding, exploiting and oppressing the working class, the youth and the elder, the poor popular layers of society and anyone in need of help.
We deem not to be a Messiah in this grim situation, but only a part of the struggle to overthrow these foul way of living. The bourgeoisie is our enemy, the first and last to accuse for this crisis. We don't believe in faults of governments, misunderstanding between political parties or central state unions being corrupted by false leadership. We find the flaw in the system itself, how workers are exploited for profit, how governments act solely in the interests of their capitalist bosses, and how some unions have denounced their life, meaning and way of existence. Our workers union is from the workers and for the workers. With direct democracy at any step, and with very frequent assemblies that keep us alive and agile, against complacence or turn to bureaucracy. That is our perspective how not only workplace can be run, but how the whole society can operate. Open, self-organized, with direct democracy and assemblies.
It is an honor for us to participate in the 6th International Gathering of "The Workers Economy" for many reasons. At a first glance because the workers movement in Argentina is the one that managed to overthrew five governments. It succeeded that by giving a fierce battle in the streets, by the barricades and most importantly in the recuperated and self-managed enterprises and cooperatives. A struggle that counts twenty years and is still going strong. Argentina therefore is for us not only a bright light in the history of struggle but also a vast and valuable source of inspiration, knowledge and solidarity for any recuperated and self-managed attempt around the world. So to discuss and exchange this hard earned knowledge, from the ups and downs of the workers defiant struggle is more than a blessing to us, it becomes a useful compass for the days to come.
But sharing our knowledge around recuperated and self-organized factories is not our only goal in this gathering. We need to build closer and stronger bonds with more and more workers who decide to take over their enterprises or factories, those workers with whom we share a common struggle and path. From that point on it becomes apparent that all of us must try to build a common ground and action on an international level. A common ground and action on all the international issues of the workers movements, of the social movements. We must stand together for what together inflicts us. We must fight together, for what we can win together, for each and every one of us and our communities. One of these actions in our opinion is the creation of an International Solidarity Fund. A no-profit fund to support the needs of all the recuperated and self-organized workers’ run initiatives, funded from within (from the recuperated and self-organized workers’ run initiatives themselves). Another initiative worth considering is the International Solidarity Logistics Network. In order to create a network of transport, storing and distribution, that allows let's say SE VIOME to distribute from it’s warehouse products from recuperated and self-organized enterprises all over the globe and in accordance these enterprises can distribute SE VIOME’s products. This initiatives could contribute not only for the products to reach more and more people, but also that more and more people learn our stories of struggle, the ways of living, working and producing without employers and capitalists. Living by our own means. Also, a cooperation like that can strengthen our relationships in am more sharing rather than exchanging way. Last but not least, these news, ideas and struggle must reach everyone from anywhere around the globe. This incorporates a need for announcements, opinion statements and any kind of informative material translated to as many languages needed so that their message travel further then our national border confine us.
Our movement requires from us a broader view, a sharper look upon our victories and failures. In that perspective we believe that our movement must form specific strong and distinctive features. Let's see what some of these features can be. At first we strongly believe that our goal is profound: "Seize the means of production. Operate them under the self-management of the workers themselves. Produce, distribute and share products and services – not commodities, for the needs of the community – not the needs of the capitalist profit and the bourgeoisie. A step forward to a broad self-management of society". These can only be achieved when the crosshairs of our weapons aim for the capitalistic system as a whole. So we fight an anti-capitalistic struggle. That's why we acknowledge taking over factories and businesses not as a parallel procedure of the capitalistic market but as a step to a more broad movement against the capitalistic market. Because if we don't crush the so called "market laws" now, sooner or later the same "laws" will crush us. We are not alone in this struggle. We fight side to side with the workers, the unemployed, and every exploited group in our countries. Through the recuperated and self-organized enterprises and cooperatives we claim to become a part of a bigger picture. A picture of a strong social movement for the radical transformation of our whole society. That's why we stand with the righteous demands of the exploited, that's why we fight with them side by side, because we are no different we are the same people, the same exploited people of this world.
We fight for the structures that our movement builds. Structures where the only democracy that reigns, is a vast direct democracy. Which understands space as a horizontal shape, with only bottom to top decision making and no top-down hierarchy. But direct democracy is not enough, we try in any struggle to achieve the most possible independence and autonomy from structures that speak in the name of the workers but do nothing more than enslave them more. You know their names, the names of the union bureaucracy and the regime parties.
In conclusion we hope and will work hard that this gathering alongside with the local and regional gatherings become a breath of fresh air for every struggle for workers self-organizing in every country of the world. We have come a far way , we have opened a path for our communities, from here, from now let us make that steps that will make the final victory not so far away. Because we have already won something precious, that must not be taken for granted. We have transformed our workplaces from the painful reminding of wage-slavery to a gathering point of solidarity, defiant struggle and allegiance to a better future. Let us all then transform the whole world, from o place of exploitation nightmares, to a place of freedom. Venceremos !